Οι ασπίδες του τρόμου

του Νίκου Παπαδογιάννη

Το «πλίτσι πλίτσι» που ακούτε δεν προέρχεται από ψιλόβροχο. Δεν είναι καν από τα πτύελα, που πλέον εκτοξεύονται από όλες τις κατευθύνσεις προς τους τα φαιά φορούντες. Είναι από κάτουρο.

Και, ναι, το παραδέχομαι, εγώ είμαι ο δράστης. Έχω πετάξει στο πάτωμα την ταυτότητα του δημοσιογράφου και την κατουράω μανιασμένα, μέχρι να λιώσει, να ησυχάσουμε.

Και τι άλλο να κάνω, δηλαδή; Ντρέπομαι. Ντρέπομαι πολύ για το συνάφι μου. Κρύβω τα μούτρα μου από αισχύνη, και ας είμαι αμέτοχος στο έγκλημα.

Σύμφωνα με τη λαϊκή σοφία, καμία δουλειά, δεν είναι ντροπή, εκτός πια κι αν είσαι ένα από τα παιδάκια με τα ροπαλάκια, που τρεις κι εξήντα παίρνουνε και τον κόσμο δέρνουνε.

Πλέον, προστέθηκαν στην εξίσωση και τα «οι μπάτσοι με το μαρκούτσι», οι κονδυλοφόροι που τις τρεις κι εξήντα τις εισπράττουν από τη λίστα Πέτσα, με αντίκρυσμα τον θάνατο της δημοσιογραφίας.

Επειδή συμβαίνει να είμαι γραμμένος στο ίδιο συνδικάτο με δαύτους και -τυπικά- να ασκώ το ίδιο επάγγελμα, θα μου επιτρέψετε να διαχωρίσω τη θέση μου.

Αύριο που εμείς οι δημοσιογράφοι θα τρώμε αδιακρίτως ξύλο στους δρόμους από απλούς πολίτες, εγώ δεν θα είμαι με τους δαρμένους, αλλά με αυτούς που θα βαράνε.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ....  https://radiothi.blogspot.com/2021/03/blog-post_29.html