Στον ένα χρόνο της πανδημίας

του Παντελή Μπουκάλα

Τους 6.534 νεκρούς πρώτα πρώτα, που κανένα σενάριο «κανονικότητας» δεν μπορεί να τους αφομοιώσει όσο εύκολα υπαγορεύουν οι στατιστικές της μαζικής ανωνυμίας. Μια κωμόπολη χάθηκε. Και ουδείς από τους περιλειπόμενους είναι πρόθυμος να αποδεχτεί πως η απώλειά της ήταν μοιραία. Κι έπειτα, τους στραπατσαρισμένους επιζώντες· όσους έμειναν χωρίς δουλειά, με φαλκιδευμένα δικαιώματα και με τον ορίζοντα των ελευθεριών τους να στενεύει συνεχώς.

Επειτα από ένα χρόνο, σύμφωνα και με τις σχετικές έρευνες της κοινής γνώμης, η καταπονημένη κοινωνία δηλώνει απογοήτευση, απαισιοδοξία ή θυμό. Φυσικά και υπάρχουν και πεπεισμένοι «θετικοί», μάλλον εκ στρατεύσεως. Η πλειονότητα, πάντως, δεν εμφανίζεται έτοιμη να προσυπογράψει το επίσημα διακινούμενο σενάριο πως «ό,τι ήταν να γίνει, έγινε, και μάλιστα έγινε πολύ καλά, αξιοζήλευτα καλά». Και, για να πάρει κουράγιο, θα περίμενε κάτι βαθύτερο και ειλικρινέστερο από τα συνήθη αυτοεγκώμια. Δεν το είδε.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ....  https://radiothi.blogspot.com/2021/03/blog-post_9.html