Κοινωνία και δημοκρατία δεν είναι άτρωτες. Ανθεκτικές πρέπει να είναι

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Τα δικαιώματα του ανθρώπου είναι σαν το ασανσέρ στην πυρκαγιά.

"Όταν ακριβώς το χρειάζεσαι περισσότερο, τότε είναι που τίθεται εκτός λειτουργίας"

ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΙΟΣ ακριβώς έχει πει τα λόγια αυτά, ομολογώ πάντως ότι τα ξαναθυμήθηκα αυτές τις μέρες της πανδημίας. Τα δικαιώματα, ωστόσο, στα δύσκολα τα θέλεις. Όταν επιδοκιμάζουμε κάποιον, πολλώ δε μάλλον μια κυβέρνηση, η ελευθερία της έκφρασης είναι περιττή. Όλοι θέλουν να ακούνε φιλοφρονήσεις. Στο απειλητικό, στο προσβλητικό, στο επικίνδυνο: εκεί δοκιμάζεται η αντοχή της ελευθερίας του λόγου. Στην εποχή της πανδημίας, για παράδειγμα, που μας λένε να σιωπούμε. Όντως, η αξίωση της σιγής μπορεί να βρίσκει έρεισμα, διότι οι καιροί είναι ζόρικοι: η πανδημία δεν είναι ματς να κάνουμε όλοι τους προπονητές σε ένα καφενείο. Θέλει ευθύνη περισσή, πράγματι. Η ευθύνη όμως σημαίνει σιωπή; Η τοποθέτηση, η αντίρρηση η διεκδίκηση σημαίνει κατ' ανάγκην, συλλήβδην, ανευθυνότητα;

H πανδημία είναι μια ύψιστη δοκιμασία της κοινότητας. Στη δοκιμασία αυτή δεν μπορεί να προτάσσεται το εγωιστικό δικαίωμα εκάστου αλλά το συλλογικό καθήκον έναντι του δημόσιου αγαθού της υγείας. Επομένως, η σιωπή και η συμμόρφωση προκρίνονται. Καθείς σπίτι του, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όταν αυτό δεν γίνεται κατανοητό, τότε αναγκαστικά επιβάλλεται

ΣΥΝΕΧΕΙΑ... https://radiothi.blogspot.com/2020/12/blog-post_4.html