Το Πολυτεχνείο ως πεδίο μάχης

 του Χάρη Αθανασιάδη*

Πέρυσι, παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου, ο σκιτσογράφος Δημήτρης Χαντζόπουλος δημοσίευσε στην Καθημερινή ένα σκίτσο που δέκα χρόνια νωρίτερα (πριν εκδηλωθεί η οικονομική κρίση) θα ήταν απίθανο, αν όχι αδύνατο, ακόμη και να διανοηθεί οιοσδήποτε. Στο σκίτσο αναπαρίσταται μία από τις πιο βαθιά εντυπωμένες εικόνες στη συλλογική μνήμη: Το τανκ που προσεγγίζει την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Μόνο που τώρα οι πολιορκημένοι (άρα οι προασπιστές της δημοκρατίας) δεν είναι οι φοιτητές, αλλά τα ΜΑΤ, και αντιθέτως οι επίδοξοι εισβολείς (άρα οι εχθροί της δημοκρατίας) δεν είναι στρατιώτες ή αστυνομικοί, αλλά κάποιοι, απροσδιορίστου φύσεως, αντεξουσιαστές.

Η αντιστροφή αυτή –στο επίπεδο έστω μιας εσκεμμένα προκλητικής κόμικ αναπαράστασης– θα ήταν αδιανόητη αν δεν είχαν προηγηθεί μια σειρά από προσπάθειες με ορατό στόχο να υποβαθμιστεί η εξέγερση του Πολυτεχνείου, να πάψει να λειτουργεί ως σύμβολο αντίστασης σε αυταρχικές εξουσίες και ως καταστατικός μύθος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι προσπάθειες αυτές επανέρχονταν επίμονα στα χρόνια της κρίσης και οικοδομήθηκαν κυρίως πάνω σε δύο αρνήσεις: Η πρώτη άρνηση αφορά τους νεκρούς του Πολυτεχνείου· η δεύτερη τη συνεισφορά του Πολυτεχνείου στην κατάρρευση της Δικτατορίας.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ.... https://radiothi.blogspot.com/2020/11/blog-post_75.html