Την πρώτη φορά χειροκροτήσαμε. Τώρα;

του Χρήστου Ξανθάκη 

Δεν μου συμβαίνει συχνά να ζηλεύω στον βίο τον δημοσιογραφικό. Εγωιστής είμαι, το παραδέχομαι, και όπως όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοι (και συνδέλφισσες!) νομίζω ότι τα κάνω όλα καλύτερα απ’ τους άλλους. Καμιά φορά ωστόσο, την καταπίνω την περηφάνια μου και το βγάζω το καπέλο…
Βλέπε το χθεσινό άρθρο.. της Ίντια Νάιτ στους Times του Λονδίνου, που έφερε τον τίτλο:
«Την προηγούμενη φορά χειροκροτήσαμε και μείναμε ενωμένοι. Τώρα αναρωτιόμαστε: Έχει κανείς ιδέα τι συμβαίνει;»
Φακ με ιφ άι νόου, που λένε και στο Ιστ Εντ. Κι αν αναρωτιέται η Νάιτ τι στο διάολο συμβαίνει στη Βρετανία, έναν κολοσσό του παγκόσμιου γίγνεσθαι, τι να πούμε ακριβώς εμείς εδώ πέρα στην Ψωροκώσταινα;
Ναι, την πρώτη φορά χειροκροτήσαμε. Όχι εγώ δηλαδή, εγώ δεν χειροκροτάω ούτε τον Παναθηναϊκό αυτές τις μέρες, αλλά ουκ ολίγοι συμπατριώτες μας ήταν που βγήκαν στα μπαλκόνια και δώσε παλαμάκια.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου