Αυτεπίστροφη ειρωνεία

 του Παντελή Μπουκάλα

Οταν η χαμηλού επιπέδου ειρωνεία είναι ο κύριος συντάκτης των απαντήσεων, μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως οι είρωνές μας έσφαλαν, γνωρίζουν ότι έσφαλαν, δεν θέλουν όμως και να το αναγνωρίσουν. Και δεν κατανοούν ότι η μετά παρρησίας αναγνώριση ενός λάθους έχει πολύ μικρότερο πολιτικό κόστος από την υποστήριξη και τη διαιώνισή του, από τσαμπουκά.

Ενας δεύτερος τρόπος για να διαπιστώνουμε αν η εξουσία αστοχεί, είναι να βαθμολογούμε την επιθυμία της να δημοσιοποιεί στοιχεία που δεν ανήκουν δα και στα «άκρως απόρρητα δι’ εθνικούς λόγους». Αν ήταν βέβαιη για το δίκιο της, θα έσπευδε να τα ανακοινώσει αυθορμήτως, άνευ εξωτερικών οχλήσεων. Αν –παρά τις πιέσεις των αντιπολιτευομένων– κωλυσιεργεί, αν αναβάλλει μία-δύο-πέντε φορές τη δημοσίευση στοιχείων που θα διευκόλυναν τον δημόσιο διάλογο, τότε η φάβα έχει έναν-δύο-πέντε λάκκους.

Η ειρωνεία στις συζητήσεις του Κοινοβουλίου ή στους αλληλοεπικαλυπτόμενους μονολόγους των φωνασκούντων που υποτίθεται ότι συνομιλούν στα τηλεπαράθυρα, είναι ένα όπλο αναμενόμενο στον κόσμο της προφορικότητας. 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ...... https://radiothi.blogspot.com/2020/11/blog-post_70.html