Έχοντες και εξ ορισμού απέχοντες

του Θεόκριτου Αργυριάδη

 Το φιάσκο της τηλεκπαίδευσης, όπου από την πρώτη κιόλας μέρα αποκαλύφθηκε η απροετοιμασία του υπουργείου παιδείας, καθώς το, κατά τα άλλα πανέτοιμο, σύστημα webex έπεσε, μη μπορώντας να αντέξει τον αριθμό των εισερχόμενων μαθητών και εκπαιδευτικών και η συνακόλουθη προσπάθεια των αρμόδιων για απαλοιφή των ευθυνών τους, επανέφερε στη δημόσια συζήτηση ένα διαχρονικά καυτό αλλά και συνάμα παγωμένο (εξαιτίας της στασιμότητας ή, εάν προτιμάτε, της ελάχιστης προόδου) θέμα σχετικά με την δωρεάν παιδεία, την οποία ευαγγελιζόμαστε ως κράτος, ως πολιτεία.

Και το ζήτημα δεν έγκειται τόσο στο γεγονός ότι ένα σύστημα κατέρρευσε, μερικά μαθήματα δεν διενεργήθηκαν και καθηγητές και γονείς διαμαρτυρήθηκαν μαζικά και έντονα. Το σημαντικότερο, αυτό που θα έπρεπε πραγματικά να μας ενδιαφέρει και να μας πονά, είναι πως υπήρξαν παιδιά με άγνοια των εξελίξεων, ευρισκόμενα, κυριολεκτικά, πίσω απ’ αυτές. Γιατί, πώς είναι δυνατόν να γνωρίζεις τα τεκταινόμενα, όταν δεν έχεις και δεν σου παρέχεται η δυνατότητα εισόδου στο μάθημα;

Η διαδικασία της τηλεκπαίδευσης, ενός συστήματος επιμόρφωσης και διδασκαλίας αναγκαίο και ορθώς προωθημένο αφού η κυβέρνηση δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την μέγιστη προστασία των μαθητών στις αίθουσες, εξ ορισμού θέτει εκτός τα μη προνομιούχα παιδιά, τους μαθητές των «πίσω θρανίων», όπως η κοινωνία επέλεξε τόσα χρόνια να τους στιγματίζει.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ....  https://radiothi.blogspot.com/2020/11/blog-post_12.html