Η πανδημία βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία

του Παντελή Μπουκάλα

Οκτώμισι μήνες πριν, όταν ακόμα δεν θέλαμε να πιστέψουμε ποια μαυρίλα θα πνίξει μέχρι τέλους το 2020, η αφορμή για κάποιες πρώιμες σκέψεις για τη μόλυνση και της δημοκρατίας από τον νέο κορωνοϊό ήταν ο Βίκτορ Ορμπαν. Και συγκεκριμένα η κυνική απόφασή του να μεταφράσει την υγειονομική κρίση σε ευκαιρία επιβολής τής ενός ανδρός αρχής. Το στρατήγημά του; Επεισε τη Βουλή της Ουγγαρίας, ελεγχόμενη από το κόμμα του, αφενός να νομιμοποιήσει τις υπερεξουσίες του, το δικαίωμά του δηλαδή να κυβερνά με διατάγματα, και αφετέρου να αυτοκαταργηθεί αμέσως έπειτα. Πιθανόν η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, ο απολυταρχισμός πάντως δεν έχει σίγουρα.

Σημείωνα λοιπόν στην «Κ» στις 3 Απριλίου, υπολογίζοντας και αρκετά άλλα δείγματα ορμπανισμού ή τραμπισμού: «Στριμωγμένος, σχεδόν ντροπιασμένος, ακούγεται ο δήμος μέσα από τις λέξεις “επιδημία” και “πανδημία”, που μοιάζουν άχαρες, ίσως και αχάριστες. Η κατάπτωση από το θετικό στο αρνητικό, από το όμορφο και ελπιδοφόρο του όρου “δημοκρατία” στο καταθλιπτικό του όρου “πανδημία”, δεν είναι εύκολη. Τσακίζει κόκαλα. Επικίνδυνη για τα πάντα η πανδημία, απειλεί ήδη και τη δημοκρατία. Αναμπουμπούλα δίχως λύκους δεν εννοείται. Και σαν λύκοι, ή τσακάλια, συμπεριφέρονται όσοι θηρευτές της πολιτικής ένιωθαν πως η φόρμα της δημοκρατίας περιόριζε υπερβολικά τις φιλοδοξίες τους και δεν τους επέτρεπε να ηγεμονεύσουν όπως τους όρισε αυτοπροσώπως η Ιστορία.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ..... https://radiothi.blogspot.com/2020/11/blog-post_67.html