Ο (Αχ)έρω(ν)τας στα χρόνια της χολέρας

 του Θύμιου Γεωργόπουλου

 “Λένε πως είμαι γκαντέμης/ παλιοκουμούνι, ανάρχας/ χωρίς αιτία φρικάρω/

και άλλα πολλά εμπριμέ.
Πιάσαν τα πόστα κοθώνια/ όλα τα ξέρουν, ξεράδια/ κι ήρθανε λέει να μας σώσουν/ που να μη σώσουνε ποτέ.
Να δεις που κάποτε/ θα μας πούνε και μαλάκες/ να δεις που κάποτε/ θα μας πούνε και χαζούς”.
Αυτά έγραφε και τραγουδούσε από το μακρινό 1988 ο Γιάννης Μηλιώκας κι αυτό το κάποτε έγινε τώρα.
 
Τώρα που η πανδημία θερίζει κεφάλια (με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης) χωρίς προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών, χωρίς ΜΕΘ, χωρίς τεστ, χωρίς μέριμνα για κοινωνικές αποστάσεις, τώρα που θερίζουν τις ζωές του κοσμάκη και του παίρνουν το ένα και μοναδικό του  σπίτι (για να πρασινίσουν τα κόκκινα δάνεια των Τραπεζών) ενώ χαρίζουν μέχρι και το 90% των θαλασσοδανείων των μπαταχτσήδων εφοπλιστών και καζιναρχών φίλων τους.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ.... https://radiothi.blogspot.com/2020/11/blog-post_20.html