Ο εθνικισμός του εμβολίου και η οικουμενική πανδημία

 του Παντελή Μπουκάλα

Τα συμπεράσματα από τον δεκάμηνο πόλεμο δεν είναι ενθαρρυντικά. Οι τεράστιες απώλειες, με πάνω από 1.100.000 νεκρούς παγκοσμίως, αποκάλυψαν με απογοητευτική ενάργεια τις αδυναμίες των συστημάτων υγείας ανά τον πλανήτη, δημόσιων, ιδιωτικοποιημένων ή ενδιάμεσων. Τόσο στις χώρες που επαίρονται αυτοκατατασσόμενες στον «Πρώτο Κόσμο» όσο και στον απαξιωτικά ταξινομούμενο ως «Τρίτο Κόσμο».

Το γεγονός ότι οι εκατόμβες με θύματα τροφίμους γηροκομείων καταγράφτηκαν πρωτίστως στον Πρώτο Κόσμο νομιμοποιεί το απλό ερώτημα: Σε τι ακριβώς πρωτεύει ο κόσμος αυτός, όταν επιφυλάσσει στους παλαίμαχους αλλά όχι και απόστρατους του βίου μια μοίρα που φέρνει στον νου το «Κείων νόμιμον», έστω σε ηπιότερη μορφή; Οταν δηλαδή το όριο ηλικίας εξόδου από τον κόσμο τούτο –αναγκαστικής τότε, στην Κέα, λόγω ανεπάρκειας των υλικών πόρων, σχεδόν αναπόφευκτης σήμερα, «λόγω της βαριάς συγκυρίας» και της πολιτειακά ανεξέλεγκτης κατάστασης σε πολλές μονάδες φιλοξενίας υπερηλίκων– δεν είναι τα εβδομήντα χρόνια, αλλά τα ογδόντα;

Η ψυχική μας υγεία μάχεται ν’ αντέξει μέσα στο ναρκοπέδιο του φόβου, της ανασφάλειας, της ανεργίας, της κλεισούρας, των εν αναστολή αισθήσεων της διαλυμένης κοινωνίας (δεν είναι παρέα η εικονική διαδικτυακή συγκέντρωση ανθρώπινων μονάδων). Με βαριά τραύματα βγαίνει από τον πόλεμο με όλα αυτά, το βλέπει ο καθείς μέσα του και δίπλα του. Για να την αποτελειώσει έπειτα η ολοένα μειούμενη εμπιστοσύνη στην πολιτεία – ελληνική, αμερικανική, ρωσική κ.ο.κ.· οι διαφορές αφορούν τη ρητορική, όχι την ουσία. Ενα στοιχείο της πικρής ουσίας είναι η ωμά ομολογημένη πλέον χειραγώγηση του αριθμού των κρουσμάτων· ένα στυγνό παιχνίδι με σκοπό τη δημιουργία ψευδαισθήσεων, «για το καλό του τουρισμού» καθώς και για το καλό της εικόνας του ηγέτη, όποιου ηγέτη.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ.... https://radiothi.blogspot.com/2020/11/blog-post_71.html