Η ζωή τελειώνει στις 9

 

Το είχαν ζήσει στην κατοχή οι πατεράδες και οι παππούδες μας. Η κυκλοφορία απαγορευόταν με τη δύση του ήλιου και έπρεπε να υπάρχει αναγκαστική συσκότιση προς αποφυγή έκνομων ενεργειών. Από αφηγήσεις προκύπτει ότι ήταν μια εμπειρία τρομακτική και φορτισμένη με τεράστια αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα.

Τώρα τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Απλώς δεν μπορούμε να βγούμε από το σπίτι μας μετά τις εννιά, εκτός αν πρόκειται για δουλειά, λόγους υγείας και βόλτα με το κατοικίδιο στη γειτονιά, όχι μακριά. Ούτε αν κάποιος χρειάζεται βοήθεια δεν μπορούμε να τον συντρέξουμε - ένας ηλικιωμένος που ζει μόνος, άτομα με αναπηρία, άνθρωποι με ψυχιατρικά προβλήματα, κάποιος που έπαθε ατύχημα μέσα στο σπίτι, μία μητέρα που μεγαλώνει μόνη το παιδί της και κατέρρευσε από την πίεση, ένας άνεργος που δεν αντέχει άλλο.

Οι άνθρωποι που ασκούνται συστηματικά και δεν μπορούν να το κάνουν μέσα στην ημέρα χάνουν την εσωτερική τους ισορροπία αν χάσουν αυτή τη δυνατότητα.  Τους αφαιρείται η αυτοηρεμιστική τους λειτουργία. Αλλά και όσοι άρχισαν να περπατούν το βράδυ τώρα με το lockdown, επειδή αυτή είναι η διέξοδός τους, η στιγμή της ονειροπόλησής τους, η άμυνά τους απέναντι στον εγκλεισμό, το βίωμα της ελευθερίας τους, χάνουν μια μοναδική δυνατότητα εκτόνωσης, χαράς και συχνά αναστοχασμού.

Το βράδυ οι δρόμοι είναι άδειοι. Το επιχείρημα ότι κάποιοι πηγαίνουν και συνωστίζονται σε άλλα σπίτια είναι ελάχιστα πειστικό. Είναι βαθιά άδικο και δεν βγάζει νόημα, ακόμη και αν υπάρχουν κάποιες τέτοιες ανεύθυνες συμπεριφορές συνάθροισης σε σπίτια (μέσω του κωδικού της σωματικής άσκησης), να προκαλούν συλλογικά αντίποινα.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ.... https://radiothi.blogspot.com/2020/11/9.html