Το κράτος-λάφυρο και η δικαιοσύνη

 της Κατέ Καζάντη

 Εάν ομοφωνούμε ότι κράτος «…είναι η υλική και ειδική συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα σε τάξεις…»*, εξυπακούεται ότι οφείλουμε να ομοφωνήσουμε ότι το σύγχρονο δυτικό κράτος, του ελληνικού συμπεριλαμβανομένου, απηχεί επισήμως την εξουσία της εκμεταλλεύτριας αστικής τάξης έναντι των άλλων τάξεων. Οι λειτουργοί του οποίου, “διαμέσου πάντοτε σημαντικών θεσμικών μεταβολών, αναλαμβάνουν (και σπρώχνονται) να βάλουν σε εφαρμογή την πολιτική υπέρ του μονοπωλιακού κεφαλαίου»**. Υπέρ δηλαδή των γνωστών και μη εξαιρετέων συμφερόντων.

Έτσι, στην Ελλάδα του 2020, ένας αγωνιζόμενος μαθητής φυλακίζεται επί τετραήμερον και, την ίδια στιγμή, η εισαγγελέας έδρας στη δίκη της Χρυσής Αυγής προτείνει την αναστολή έκτισης της ποινής για το σύνολο, πλην Ρουπακιά, των καταδικασθέντων. Ας στοχαστούμε την αναλογία:

Το κράτος, το οποίο εξ ορισμού διαθέτει, από το βαθύ σύστημα που το οργανώνει, καταπιεστικό χαρακτήρα, βασίζεται σε ειδικά σώματα ανώτερων κρατικών λειτουργών, «προικισμένων με υψηλό βαθμό κινητικότητας, όχι μόνο ενδοκρατικής (…)*.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ..... https://radiothi.blogspot.com/2020/10/blog-post_96.html