Για την μάνα που τσάκισε τους φασίστες

 

του Θεόκριτου Αργυριάδη

 Θυμάμαι πάντα την μητέρα μου, στο άκουσμα της είδησης του θανάτου ενός νέου ανθρώπου, αναστατωμένη να λέει πως δεν υπάρχει χειρότερος και μεγαλύτερος πόνος για έναν γονέα από το να θάβει το παιδί του. Πατέρας ακόμη δεν έχω γίνει, ωστόσο είμαι σίγουρος πως οι γονείς όλου του κόσμου συντάσσονται με την άποψη της. Πράγματι, αθεράπευτο το κενό που δημιουργεί ένα τέτοιο γεγονός στην ψυχή, την καρδιά και την ζωή ενός γονιού.

Έτσι ανεπούλωτη θα μείνει η πληγή και στην Μάγδα Φύσσα. Μια γυναίκα, σύζυγο, μα πάνω απ’ όλα μια μάνα που ενημερώθηκε, ένα βράδυ πριν 7 χρόνια, πως ο γιος της, ο Παύλος Φύσσας, δολοφονήθηκε. Έμαθε πως μαχαιρώθηκε από χέρι φασίστα επειδή ενοχλούσε.

Ναι, είναι αλήθεια ότι ο Παύλος τους ενοχλούσε και τους χαλούσε τα γεμάτα μίσος σχέδια. Με τα τραγούδια, τους στίχους, την επιρροή του στη νέα γενιά, τις αλληλέγγυες δράσεις του τόσο προς Έλληνες όσο και προς μετανάστες. Το τεράστιο ανθρωπιστικό του εκτόπισμα τους έκρυβε. Το αντιφασιστικό του πάθος τους φόβιζε και αποφάσισαν να τον βγάλουν από την μέση. Άνανδρα και θρασύδειλα, οργανώνοντας νυχτερινή επίθεση εκατοντάδων μαυροφορεμένων εναντίον ενός υπερασπιστή της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Άλλωστε, τι είναι; Ένα μάτσο δειλά απολειφάδια, αποτελούμενα από σάπιες, μαύρες καρδιές, που τρομοκρατούν ανυπεράσπιστους, ως επί το πλείστον, ανθρώπους.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ...    https://radiothi.blogspot.com/2020/10/blog-post_98.html