Το δηλητήριο του Πούτιν και η κατάληψη Rosa Nera

Αν στα κατάβαθα της κρίσης, η ελληνική κοινωνία δεν κατέληξε στην αγκαλιά του φασισμού/ναζισμού, αυτό δεν έχει να κάνει με την απροθυμία του πολιτικού της προσωπικού να συνδιαλλαγεί με το ναζιστικό μόρφωμα, αλλά με την ύπαρξη κοινωνικών συλλογικοτήτων όπως η Rosa Nera
του Θανάση Καμπαγιάννη
Από καιρού εις καιρόν, τα ΜΜΕ της Δύσης (και της Ελλάδας) πλημμυρίζουν με το τελευταίο horror story από τη χώρα του Πούτιν. Αποκλείεται να μην είδατε το πιο πρόσφατο, με τη δηλητηρίαση του πολιτικού αντιπάλου του Ρώσου προέδρου Αλεξέι Ναβάλνυ. Η είδηση, συνοδευόμενη από την απαραίτητη παρώδηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εμπεριέχει συνήθως και μια οριενταλιστική υποτίμηση: “τι να κατέχουν οι Ρώσοι από δημοκρατία;” με ολίγη από Τσάρο και Στάλιν. Χωρις ρητά να λέγονται, υποκρύπτονται βαθιά ριζωμένα μοτίβα αντι-ασιατικού ρατσισμού και αντισοβιετισμού.
Όμως η Ρωσία απελευθερώθηκε από τα δεσμά του “σοβιετικού δεσποτισμού” τριάντα χρόνια τώρα. Ο δημόσιος πλούτος ξεπουλήθηκε, η χώρα απέκτησε τους δισεκατομμυριούχους της, υπάρχουν κόμματα και κοινοβούλιο. Αυτά δεν ειναι τα στοιχεία που λείπανε, σύμφωνα τουλάχιστον με το φιλελεύθερο αφήγημα, για να γίνει η Ρωσία μια “κανονική δημοκρατία”;
Στην πραγματικότητα, η εξέλιξη του ρωσικού πολιτικού συστήματος αποδεικνύει – αν χρειαζόταν ακόμα μία απόδειξη – ότι η δημοκρατία δεν είναι το φυσικό επακόλουθο του καπιταλισμού και της αγοράς.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ.. https://radiothi.blogspot.com/2020/09/rosa-nera.html