Είμαι της βαρβαρότητας παιδί

 

της Γιάννας Κουκά

Δεν θέλω να κατεβάσω τα μάτια μου, θα είναι μια ήττα, αν δεν τη δω, θα με έχω χάσει, σημασία έχει, ναι, Κατερίνα μου, να παραμείνουμε άνθρωποι, μα πώς θα την αλλάξουμε τη ζωή παρ' όλο αυτά, Μαρία, αν δεν την κοιτάξω όπως είναι ξαπλωμένη δίπλα σε κάδους σκουπιδιών και ανακύκλωσης, σαν ένα σκουπίδι που από λάθος δεν μπήκε στη σκουπιδιάρα να πάει στη χωματερή,

Aν δεν καταλάβω και νιώσω όσα της έκαναν, όπως της φέρθηκαν, σκέφτομαι τον εαυτό μου μωρό, πρέπει να με δω, πρέπει να μην ξεχάσω να με βρω, μην ξεχαστώ και δεν με δω, πρόσφυγα, μόνη, έρημη, λερωμένη, κατουρημένη, διωγμένη από παντού και φοβάμαι, φοβάμαι τις φωνές που μου λένε «Θα φύγουν έστω και με τραμπουκισμό», όπως φώναξαν τις προάλλες οι κάτοικοι των Καμένων Βούρλων στα ασυνόδευτα παιδιά, είμαι μωρό, τρέμω τις κραυγές που μου εύχονται να καώ και να πνιγώ, όπως είπαν πριν καιρό οι κάτοικοι της Λέσβου.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ...  https://radiothi.blogspot.com/2020/09/blog-post_859.html