Η ανταρσία των παγουρίνων

της Μαρίας Καζάντη*
Στην Ελλάδα του 2020, εν μέσω πανδημίας και εγκλεισμού, κάτι καινούργιο εγένετο στις εργασιακές σχέσεις. Εργασία εκ περιτροπής, εργασία εξ αποστάσεως, εργοδοσία με κρατική επιδότηση -ανεργία εν τοις πράγμασι- για πλήθος εργαζομένων. Δικαιώματα, ωράρια, εργασιακές συμβάσεις, σχέσεις συναδελφικές, επαναδιαπραγματεύονται επί της ουσίας.
Για όσους μια σταθερή δουλειά δεν αποτελεί όνειρο θερινής νύχτας, ο εργασιακός μεσαίωνας είναι, πάλι, εδώ. Το νοσοκομειακό προσωπικό, μπροστάρηδες στην προάσπιση της δημόσιας υγείας, του λαουτζίκου και των μεγαλοαστών, που εσχάτως ανακάλυψαν την αξία της, τιμήθηκε μεγαλόπρεπα. Πώς; Με παρατεταμένο χειροκρότημα και από τα χεράκια της επιχειρηματία και συζύγου του πρωθυπουργού, Μαρέβας Γκραμπόφσκι.
Οι δε εκπαιδευτικοί, ο δεύτερος πυλώνας των εργατών του κοινωνικού κράτους, επιβραβεύτηκαν αποκομίζοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ από την υπ. Παιδείας, κ. Νίκη Κεραμέως, διότι ουδόλως δυσκόλεψαν τη σαθρή πολιτική της. Η αποτίμηση του τι διημείφθη εντός διευρυμένης σχολικής κοινότητας εξακολουθεί να γίνεται μετά το πέρας της καραντίνας, όχι συλλογικά, μα στο μυαλό του καθενός, ατομικά, λέξη της μοδός, στους μετακαραντίνιους καιρούς της “ευθύνης”.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ..   https://radiothi.blogspot.com/2020/09/blog-post_42.html