Ο Ζήκος της Νοτιοανατολικής Μεσογείου

του Θανάση Καμπαγιάννη
Στον θρυλικό Μπακαλόγατο, ο Ζήκος - στην αξεπέραστη ερμηνεία του Κώστα Χατζηχρήστου - ανακηρύσσει τον εαυτό του μελλοντικό σύζυγο της κατά φαντασία αγαπημένης του Φιφίκας, αγνοώντας προφανώς ότι ακόμα και για τα ήθη της δεκαετίας του 60 η ανακήρυξη συζυγικής ζώνης προϋποθέτει τη συμφωνία του αντισυμβαλλόμενου μέρους. 
Όταν οι φαντασιοκοπίες του Ζήκου καταρρέουν και χρειάζεται να δοθεί η ύστατη σύγκρουση στο πεδίο της μάχης με τον αντίζηλο του, τον Κιτσάρα - σε μοναδική ερμηνεία του Νίκου Ρίζου - ο Ζήκος ξεσηκώνει σαματά με τις φωνές του για την επερχόμενη μάχη (“Μαλώνς ρε;”), αφού πρώτα εξασφαλίζει ότι οι διαμεσολαβητές (η κυρά Δέσποινα) συγκρατούν τις εμπόλεμες πλευρές. Συνειδητοποιώντας όμως ότι επίκειται ματσούκι, ο Ζήκος τελικά υποχωρεί ατάκτως περιγράφοντας την επιλογή του αυτή ως στρατηγική ιδιοφυία (“Τώρα δεν μαλώνω εγώ! Του την έσκασα”).
Δεν θα αποτολμήσω, αν και κολλάει, να αποκαλέσω την ελληνοκυπριακή Κυπριακή Δημοκρατία Ζήκο. Θα πρέπει να καταφύγει κανείς στο “Ποντίκι που Βρυχάται” του Πήτερς Σέλερς, για να περιγράψει το στρατηγικό βάθος ενός Νίκου Αναστασιάδη, που νοίκιασε σε ξένους οικόπεδο που δεν είναι ιδιοκτησίας του, φαντασιωνόμενος ότι οι ξένες εταιρείες θα κινητοποιήσουν τους οικείους τους στρατούς για να διαφυλάξουν μια επένδυση που η Κυπριακή Δημοκρατία θωρακίζει με νεροπίστολα, μιας και δεν διαθέτει Πολεμικό Ναυτικό!
ΣΥΝΕΧΕΙΑ..   https://radiothi.blogspot.com/2020/08/blog-post_60.html