Τσιμέντο να γίνει

του Κώστα Αργυρού
Δεν είναι μόνο ότι τυχαίνει να γνωρίζω την περιοχή του Ερημίτη και θεωρώ ότι είναι από τα ελάχιστα πια σημεία που σε αφήνουν να καταλάβεις την φυσική ομορφιά που χάρισε εδώ και αιώνες στην Κέρκυρα τη φήμη ενός μοναδικού νησιού και αργότερα την αίγλη της αρχόντισσας. Αυτή που μάταια αναζητά ο επισκέπτης πια πίσω από τις κακόγουστες οδικές εισόδους της πόλης με τις αμέτρητες πολύχρωμες κιτς πινακίδες και την άναρχη δόμηση. Αυτή που έχει εξαφανιστεί σε περιοχές όπως οι Μπενίτσες, εκεί που τα τσιμεντένια κουφάρια αλλοτινών ξενοδοχειακών μεγαθηρίων εύγλωττα εξηγούν γιατί το μοντέλο της τουριστικής ανάπτυξης από τον καιρό της χούντας και μετά βίασε με τον πιο χυδαίο τρόπο τον κορμό του νησιού. Και το τραυμάτισε ανεπανόρθωτα.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ...   https://radiothi.blogspot.com/2020/07/blog-post_98.html