Μπορεί ένα νομοσχέδιο να μας κλέψει τον δρόμο;

Γράφει η Χρύσα Λύκου
Με τις φίλες που ανθίζουν κάθε μέρα στην καρδιά μου, ένα μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης και της αγάπης μας το χτίσαμε περπατώντας τους δρόμους, κόβοντας στένσιλ και ζωγραφίζοντας την πόλη, σφίγγοντας η μια το χέρι της άλλης, κάθε που οι χτύποι στο στήθος μας δυνάμωναν. Τα αγόρια για τα οποία έχασα τον ύπνο μου, κρατούσαν σημαίες που γκρεμίζουν σύνορα,..
μελάνιαζαν οι ώμοι τους από καδρόνια που τέντωναν πάνω στα πανιά συνθήματα, σφάλιζαν τα μάτια μου με φιλιά σε κάθε δακρυγόνο. Την πιο σφιχτή αγκαλιά με τον αδερφό μου, τη δώσαμε έξω από το Χίλτον, κάτω από χοντρές στάλες βροχής, στον ήχο ενός ποδοβολητού που πλησίαζε. Ο μεγαλύτερος ήρωας που χάραξε με ροδόνερο τη ζωή μου, όταν δεν μπορούσε να με σηκώσει πια στην πλάτη του, άρπαζε το μπράτσο μου, λέγοντας μου "Στον δρόμο Χρύσα. Στον δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις". Ο μπαμπάς μου.
Αυτόν τον δρόμο που πάνω του γλιστρήσαμε, γδαρθήκαμε και αφήσαμε κάμποσο από τον ιδρώτα και το αίμα μας, έρχεται να σφραγίσει το νομοσχέδιο που κατατέθηκε χθες για τις διαδηλώσεις, από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ποινικοποιώντας τη διεκδίκηση και τον αγώνα.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ....    https://radiothi.blogspot.com/2020/07/blog-post_36.html