Που είσαι νιότη που δειχνες πως…
του Γιάννη Τεκίδη
Τους ακούς να μιλάνε και καταλαβαίνεις από τα λεγόμενα τους, την ανάγκη να απολογηθούν, να δώσουν εξηγήσεις, να ζητήσουν κατά κάποιο τρόπο κατανόηση για τις… τρέλες της νιότης τους. Κάποιοι δεν κρύβουν την μεταμέλεια τους και έμμεσα ζητούνε και συγνώμη. Συγνώμη, γιατί σαν νέοι όρθωσαν το ανάστημα τους στην αδικία, τις διακρίσεις, την εκμετάλλευση, την πολιτική και κοινωνική ευτέλεια. Συγνώμη γιατί συντάχτηκαν με τους κατατρεγμένους, με όσους ονειρεύτηκαν για τους ίδιους και τα παιδιά τους ένα μέλλον ζυμωμένο με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την προκοπή. Συγνώμη γιατί συγχρωτίστηκαν, βίωσαν και ένοιωσαν τον καημό των περιθωριοποιημένων από το σύστημα ανθρώπων και αγωνίστηκαν στο πλάι τους, λόγω και έργω.
Τους ακούς να μιλάνε με εκείνο το ύφος το απολογητικό και αμήχανο και ειλικρινά απορείς και δεν πιστεύεις στα αυτιά σου. Προσπαθείς να εξηγήσεις τι ακριβώς συμβαίνει με τους ανθρώπους αυτούς, τους ανθρώπους με τις επαγγελματικές περγαμηνές, με τη λαμπρή και καταξιωμένη στη λαϊκή συνείδηση επιστημονική η και καλλιτεχνική πορεία, αυτούς που κάποτε υπήρξαν ινδάλματα, εμπνευστές και πρόσωπα αναφοράς για την μαχόμενη δημοκρατική και προοδευτική νεολαία του τόπου μας και άκρη δεν βρίσκεις.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου