Ο Ερντογάν φουσκώνει, ο Μητσοτάκης ζαρώνει

 του Νίκου Ξυδάκη

 Αν κάποιος έλεγε πριν από δυο χρόνια, όταν οι πλατείες γέμιζαν μακεδονομάχους, ότι τα τουρκικά πλοία θα γκρίζαραν την αιγιαλίτιδα ζώνη αρχίζοντας από το Καστελόριζο, ότι η ανακήρυξη της ελληνο-αιγυπτιακής ΑΟΖ δεν θα έδινε πλήρη επήρεια στην Κρήτη και τη Ρόδο, ότι ο πρωθυπουργός της χώρας θα πρότεινε να πάμε στη Χάγη και ας χάσουμε «κάτι», ότι ο ίδιος πρωθυπουργός δεν θα τολμούσε να ψελλίσει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για κυρώσεις στην παραβιάζουσα Τουρκία, ότι ο υπουργός Επικρατείας θα όριζε «κόκκινη γραμμή» τα 6 μίλια, όποιος έλεγε οτιδήποτε από όλα αυτά, θα χαρακτηριζόταν είτε παράφρων είτε εθνομηδενιστής. 

Βεβαίως, τα παραπάνω, ως ενδεχόμενα, ως προβλέψιμα εντός των διεθνών σχέσεων, ή ως συζητηθέντα σε παλαιότερες διμερείς επαφές, είναι εις γνώσιν όλων όσοι ασχολούνται με τα ελληνοτουρκικά. Ποτέ όμως δεν έφτασαν να τίθενται ως τετελεσμένα από την ελληνική πλευρά, είτε ως de facto ατζέντα από την άλλη πλευρά. Υπό αυτή την έννοια, το 2020, τρία χρόνια πριν από την εκατονταετηρίδα της Συνθήκης της Λωζάνης, μπορεί να ονομαστεί έτος αναθεώρησης του status quo στην Ανατολική Μεσόγειο, ίσως και στο Αιγαίο, πάντως όχι με ελληνική πρωτοβουλία. 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ.... https://radiothi.blogspot.com/2020/10/blog-post_394.html