Οι καμένοι και τα βούρλα

 του Νίκου Παπαδογιάννη

Για την εθνική επέτειο του μπάσκετ ξεκίνησα να γράψω, αλλά άλλαξα ρότα πριν καλά καλά ολοκληρώσω την πρώτη αράδα. Ποιος νοιάζεται για το Ευρωμπάσκετ 2005 και για τον Διαμαντίδη, όταν είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στη σκατοψυχία και στον μισανθρωπισμό;

Όσες κούπες και αν σηκώσουμε στη μπάλα, πορτοκαλί ή ασπρόμαυρη, δεν έχουν το παραμικρό νόημα αν γίνουμε όλοι Τσιάρτες.

Κάποτε ταξίδευα στις διεθνείς διοργανώσεις του μπάσκετ ζαλωμένος με γαλανόλευκη σημαία και μάλιστα τη στόλιζα μπροστά στο έδρανό μου, για να δείχνω από πού έρχομαι και με ποιον είμαι.

Από τότε που μαγάρισαν τη σημαία οι λογής λογής πατριδοκάπηλοι, την κλείδωσα ερμητικά στο συρτάρι με τα αζήτητα. Δεν πρόκειται να την ανασύρω από αυτό, παρά μόνο όταν αισθανθώ υπερήφανος για τον τόπο μου και τους συμπατριώτες μου. Και δεν βλέπω να συμβαίνει σύντομα κάτι τέτοιο.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ....   https://radiothi.blogspot.com/2020/09/blog-post_249.html